Przedmiotem rozbieżności między Radą UE a Parlamentem Europejskim pozostaje m.in. zmiana art. 15 rozporządzenia nr 987/2009, polegająca na wprowadzeniu obowiązku uprzedniego zgłaszania zamiaru wykonywania pracy za granicą właściwej instytucji ubezpieczenia społecznego w celu uzyskania dokumentu A11 (prenotyfikacja). Obecnie art. 15 zobowiązuje pracodawcę/osobę samozatrudnioną podejmującą pracę poza państwem właściwym do poinformowania o tym fakcie instytucji właściwej „w miarę możliwości z wyprzedzeniem” (nie ma obowiązku bezwzględnej prenotyfikacji).
Powyższą zmianę zaproponował Parlament Europejski. Jej zasadniczym celem jest zwiększenie możliwości kontroli delegowań poza państwo właściwe. PE uzasadniał swoją propozycję koniecznością ochrony praw pracowników migrujących – państwo przyjmujące po otrzymaniu informacji o planowanym rozpoczęciu pracy na jego terytorium przez pracownika/osobę samozatrudnioną oraz o wystawionym dokumencie A1 będzie mogło podjąć niezbędne środki w celu sprawdzenia prawidłowości ustalenia ustawodawstwa właściwego oraz zachowania standardów ochrony socjalnej.
Podczas negocjacji nad zmianą art. 15 zostały zgłoszone propozycje dotyczące derogacji, czyli wyłączeń z obowiązku prenotyfikacji obejmujących podróże służbowe oraz wszystkie wyjazdy trwające do X dni (obecnie 3 dni), niezależnie od ich celu i charakteru, ale także odstępstwa sektorowe od tych derogacji (np. w budownictwie).
W naszej opinii procedowane zmiany będą miały bezpośredni wpływ na warunki delegowania pracowników w ramach transgranicznego świadczenia usług, w tym w sektorze budownictwa, poprzez stworzenie dodatkowych obciążeń związanych z obowiązkiem prenotyfikacji wyjazdu do pracy do innego państwa członkowskiego UE.
